Het logboek werd nogal lang. Bezoekers van deze site klaagden dat zij vingerkrampen kregen van het naar beneden "scrollen". Het logboek van de overtocht naar de Middellandse zee heb ik dus maar op een aparte pagina gezet. Het zeiltochtje van vorig jaar is ook niet meer actueel te noemen. Klik dus op de link hierboven als u toch nog nieuwsgierig bent.

Op deze pagina dus het vervolg. Momenteel misschien niet erg spectaculair maar ....wie weet wat er nog gaat komen. Check de site dus regelmatig.

Logboek 15 juli 2007 tot ....................

Marbella,16 Januari 2008

 

Na een half jaar radiostilte wordt het hoog tijd het verhaal weer eens op te pakken. Na onze aankomst in La Duquesa zijn wij vrijwel direct van boord gegaan en ons leventje in gaan richten in Andalusie. Tussendoor hebben wij wel een aantal korte tripjes gemaakt met de Tampat maar van langere reizen is het nog niet gekomen. Ook is er tijd besteed aan het opknappen van de Tampat, zij heeft nogal geleden van de reis. Op enkele kleinigheden na is er niets kapot maar vooral het lakwerk is zo goed als naar de knoppen, zoals te zien op de foto hiernaast. Het ziet het er allemaal nogal armoedig uit.   

 

De zomers zijn hier te warm om met schuurpapier en vernis over het dek te zwerven. Afgelopen herfst zijn wij dus serieus begonnen de boel op te knappen. De maanden november en december nodigden niet echt uit om uitgebreide werkzaamheden te gaan doen. Er is veel regen gevallen en de dagen zijn in deze periode ook in Spanje vrij kort. Daarbij kan het later in de middag uitgesproken koud worden.

 

Tijdens een kort familiebezoek medio september in Belgie werd Norma ernstig ziek. Er bleek iets mis te zijn met haar galblaas. Daar werd een dag na constatering korte metten mee gemaakt in een Belgisch ziekenhuis. Ik ben een week na haar operatie per auto weer terug gegaan naar Spanje en Norma is na een korte herstelperiode enkele dagen later per vliegtuig afgereisd, helaas met achterlating van haar arme galblaas. De schipper is in december een paar weken geplaagd door griep inclusief bronchitis en alle narigheid die daarmee samenhangt. Een kwakkelwintertje dus. Het begint nu echter naar voorjaar te ruiken dus krijgen wij er weer zin in.

 

 

De Tampat ligt braaf aan een mooring afgemeerd ongeveer halfverwege de haven van La Duquesa met leuk uitzicht op de restaurantjes en bars aan de kade. Het is dat wij weten dat wij in Spanje zijn, in La Duquesa moet je Spanjaarden zoeken met een vergrootglas. Engels, alles is er Engels. Engelse kroegen, Engelse makelaars, zelfs de kapper komt uit Manchester. De enige Spanjaarden zijn de Chinezen die, zoals overal ter wereld, restaurants exploiteren. Overigens ... over het algemeen prima keukens bij de Chinois. Wij leggen er graag aan om eens stevig te knagen.

 

De zeiltochtjes die wij de afgelopen maanden hebben gemaakt waren erg leuk. Fijn langs de kust gezeild, wat gevist zo'n 15 mijl zee in, af en toe eens ankeren voor de stranden. Op het plaatje links varen wij langs de jachthaven "Puerto Banus" vlakbij Marbella. Wij wonen halfverwege de hoge berg op de foto.

Lands de kust liggen tamelijk vaak visnetten maar als je een beetje oplet kom je niet gauw in conflict met de plaatselijke visserij. Geregeld zie je wel 2000 pk motorjachten die visnetten volkomen aan gort varen. De kapiteins van die powerboats hebben het dan ook vaak wel heel erg druk met het imponeren van  hun doorgaans jonge vrouwelijke passagiers, die zien geen netten .... in een gunstig geval hooguit netkousen. Die schuiten gaan ook veel te hard om de relatief kleine markeringen op de visnetten tijdig op te merken. Ik denk niet dat de Spaanse vissers echt van jachtschippers houden. Je komt elkaar wel eens tegen maar de blik in die lui hun ogen nodigen niet uit om hen eens joviaal op een biertje te trakteren. Wij hebben het twijfelachtige voordeel dat wij op een type schuit zitten waar die vissers wel iets voor voelen en wij dragen meestal vuile werkkleding, geen blauwe blazers met geborduurde familiewapens (meestal nep hoor) en admiraalspetten met goudgallons. Soms kan er dus een gereserveerd hoofdknikje af bij de vissers. 

 

Langs de Andalusische kust zijn weinig of geen inhammen en baaien waar je kunt ankeren, alleen maar stranden, ellenlange stranden. Je bent aangewezen op de havens om te overnachten. Er is uiteraard niets op tegen om s'nachts door te varen, in dit klimaat is dat echt geen zware opgave. De prijzen voor overnachtingen (daar gaan wij weer) in jachthavens zijn niet mals. De service die men verleent is daarentegen doorgaans uitstekend. In La Duquesa bijvoorbeeld is de bewaking goed. Je ziet altijd, ook s' avonds en s' nachts, wel een gast van de Securidad lopen of een politieauto voorbij rijden. Kom je met je schuit de haven in staat er vaste prik een Marinero (havenmeester) bij je ligplaats om te helpen bij het afmeren, en deze zijn nog erg vriendelijk ook.

 

Als onze "Barco madera" (houten boot) straks klaar is gaan wij eerst eens naar Ceuta. Ceuta  is een Spaanse enclave aan de Marokkaanse noordkust. Daarna willen wij naar Ibiza.

 

Nog een verhaaltje .......... een paar weken geleden maakten wij een tochtje van La Duquesa naar Marbella. Onderweg weinig wind dus de hengel maar eens uitgegooid. En ja hoor, makrelen. Wij vangen nooit iets anders. Op een uitzondering na en dat was een goudmakreel (zie foto). Na een stuk of tien flinke jongens binnen te hebben gehaald was de emmer vol en zijn we er maar mee gestopt.

 

Nu is het zo dat wij in voorgaande jaren langs de kust van Frankrijk zoveel makrelen hebben gevangen ... en gegeten, dat wij die beesten niet meer kunnen zien. Wij hebben ze gestoofd, gebakken, gerookt, gekookt en gegrild. Wij hebben makrelen zomaar plets op het bord, in salades, in pastasauzen en gelijk gretige Japanners rauw genuttigd. Wij walgen er van en willen nooit meer makreel eten!

 

Enfin, aangekomen in de haven van Marbella komt er een nogal slonsige Spaanse vent op de kade langs slenteren. Ik zeg tegen Norma: "Die ziet er best behoeftig uit, wij geven hem de emmer makrelen". Dus ik roep "He amigo ..... pez? Ze zijn nog vers ook!". Hij zei "si si" en na een "gracias senor" was de vent weg met de vissen.

 

Komen wij de volgende morgen op het havenkantoor om af te rekenen, met een stapel bankbiljetten, want Marbella is duur. Wie staat daar? De slonsige vent die met onze vissen is gaan lopen. Het was de havenmeester. Wij hoefden niet te betalen ....... Wie zei dat je in deze tijd havengelden langs de Costa del Sol niet met makrelen af kon rekenen?

 

La Duquesa, 20 januari 2008

 

Vandaag weer gewerkt aan de boot. Op de kade komen wij Han tegen. Wie is Han? Dat moet even worden uitgelegd.

 

Begin vorig jaar zaten wij nog te dubben hoe wij de Tampat is zuid Spanje zouden krijgen. Zelf overvaren of laten transporteren over de weg. Via Internet kwam ik op de site http://www.hanschreuders.com  Han overwinterde in La Duquesa en had heel nuttige lokale informatie en info over vervoersmethoden. Wij raakten via e mail aan de praat en ontmoetten elkaar uiteindelijk in december vorig jaar in La Duquesa. Hij verblijft op een 43 voets c-kip Tawler op ongeveer 100 meter van de Tampat Senang. Han is onder andere zo vriendelijk op ons rubberbootje te passen en knopen dat ding aan zijn boot vast als wij er niet zijn. Wij leven in een tijd dat overheden en verzekeringsmaatschappijen bijna zover zijn zij dat oudere mensen gaan verplichten van de borrel en de tabak af te blijven. Gelukkig trekt  Han zich daar niets van aan, dus heft hij met plezier het glas en rookt met genoegen een pijpje ..... en gelukkig maar, ik kan ook nog steeds niet echt opgewonden raken van een kop laffe thee. Maar laat ik niet afdwalen .....             

 

Al enige tijd loop ik te zoeken naar een bus witte anti-slip dekverf. Ik kom Han vandaag dus tegen en wat heeft hij in zijn handen? Juist ......de verf die ik zocht. Dank je  Han. Wie Han verder is en wat hij zoal doet ? .....zie bovenstaande URL.

 

Marbella, 8 februari 2008

De tijd vliegt. Afwisselend werken wij aan de boot en ons huiske. De tampat begint er gelukkig weer fatsoenlijk uit te zien. Na 10 maanden op zout water beginnen de algen, op en onder de waterlijn zich aardig thuis te voelen. Ik denk niet dat ik de enige plezierschipper ben die ernstige twijfels heeft over de werking van "anti fouling" op het onderwaterschip. Het spul is vele malen duurder dan 1e kwaliteit Genever maar het lijkt wel of er juist op de plekken waar het meeste van dat goedje op is gesmeerd de algen en kleefbeesten het hardst groeien. Ik denk er serieus over om voortaan ieder jaar een pot ordinaire teer op het onderwaterschip te smeren. Vroeger deed men dat ook en wat is er mis met goede gebruiken en gewoontes van vroeger? Bovendien kan mij die mooie rode kleur, die zichtbaar wordt als de Tampat schuin hangt,  helemaal niets schelen. Aan boord zie je daar toch niets van.

Ons huiske is nu zo´n beetje af. De laatste dagen ben ik bezig nog wat nieuwe keukenapparatuur in te bouwen ..... keramische kookplaat, oventje, micro wave en niet te vergeten een frituurpan. Je hebt wel spullen nodig om fatsoenlijk patatten (Frieten voor de Brabo's en Limbo's ) te kunnen bakken.

Wij wonen op de onderste etage van een villa. De ruimte is beslist niet klein te noemen. Vooral de slaapkamer is nogal aan de forse kant. In het begin schrokken wij een beetje van de echo's die wij produceerden in die slaapzaal. Dan zaten wij dom tegen elkaar te fluisteren terwijl er binnen een straal van 100 meter absoluut geen ander biologisch leven aanwezig was. Maar alles went. Wij zingen nu midden in de nacht ongestraft keiharde aria's als wij daar zin in hebben. Probeert u dat maar eens en blijf tegelijkertijd maar eens goede vrienden met uw buren.

In dergelijke grote kazerneverblijven komen je meubeltjes ook niet echt uit. Je zet met enige moeite een forse kast tegen een muur, doet enkele stappen terug om het resultaat te bekijken, en je trekt vervolgens tot de conclusie dat je het meubelstuk beter als nachtkastje kunt gebruiken. Zo'n ding verzuipt voor een muur van 15 meter. Nog niet lang geleden konden Norma en ik normaal met elkaar praten als wij thuis waren. Nu lopen wij de hele dag te schreeuwen: "Pipoooooooo .....waar ben je???" Feitelijk kunnen wij skelterwedstrijden of Rock festivals in de woonkamer organiseren, inclusief kaartverkoop en catering .

 

Marbella, 17 februari 2008

Het weer is de laatste week niet om over naar huis te schrijven. De zon heeft zich een tijdje niet laten zien en er staat veel wind. Dat klopt ook wel met de vuistregel: "In Nederland mooi weer, in zuid Europa slecht weer".

Op het plaatje hiernaast is te zien dat het behoorlijk waait. Aan de kust valt het wel mee met een 20 tot 25 knopen maar verder in zee waait het harder en ontstaan er flinke golven. Deze breken op de strekdammen en alle boten zitten onder een flinke laag zout vermengd met woestijnstof. Wij hebben de werkzaamheden dus maar tijdelijk gestaakt. Er is weinig lol aan om op zo'n slingerende schuit met een verniskwastje ergens in het gangboord te liggen. Gisteren zijn wij wel nog even aan boord geweest om de landvasten te controleren en zijn daarna bij Han aan boord gekropen voor een bakkie Troost. Die koffie was zo van tafel toen Han met een prettig flesje "Famous Grouse" (zeer goede Whiskey voor de leken) op de proppen kwam. Geen enkele reden tot verdriet dus. Han is vorige week een avondje bij ons op bezoek geweest. Norma is helemaal verlegen van de lofuitingen over haar kookkunsten die Han op zijn site heeft gezet. "Teveel eer" zegt ze. "Ik heb maar een gewone pasta gemaakt". Nu ken ik die gewone pasta's van Norma wel een beetje ........ misschien heeft Han toch gelijk.

 

 

 

 

 

Marbella, 21 februari 2008,

Vannacht tussen ongeveer 04:00 en 05:00 uur was er een totale maansverduistering te zien. Het was mooi helder buiten en ik heb geprobeerd er een paar fraai plaatjes van te schieten. Met een automatische camera valt dat echter niet mee. Wij hebben een Nikon 8800, helaas is het bij deze camera niet mogelijk om de lens met de hand scherp te stellen. De automatische focusinstelling vind te weinig contrasten om een echt goed beeld te krijgen maar vooruit ......... de beste foto's staan in dit kadertje, de maan voor en tijdens de eclips.

 

 

La Duquesa, 28 februari 2008,

Vandaag prachtig weer en van de gelegenheid gebruik gemaakt om de laatste klusjes op te pakken. De motor gestart en de schroef eens laten draaien maar oh schrik ........ een dof rommelend en bonkend geluid ergens bij de schroefasdoorvoer. Meestal zijn dit heel erg dure geluiden. Nu was toevallig Han in de buurt en die onderschepte nog toevalliger Roberto Stoepker ergens op de kade. Roberto, een Hollander, heeft een bedrijf "All Seas boat repairs" hier langs de kust. Ik wilde met Roberto toch al een afspraak maken om de kleppen van de motor eens te laten stellen. Enfin .... Roberto op zijn sokken aan boord en hem naar het akelige geluid laten luisteren. Zijn voorlopige opinie ...  waarschijnlijk het rubber in de doorvoer kapot  gelagen door de aangroei van schelpjes en andere soorten kleefbeesten. Hij is zelfs bereidt om over enkele dagen de zaak onder water even te controleren. Sportieve vent die Robert, mij krijg je met de meest afschuwelijke dreigementen nog niet overboord, anders had ik wel een zwembroek gekocht in plaats van een boot.

Hoe dan ook, even afwachten maar en desnoods straks de Tampat de wal op laten trekken om de zaak te laten repareren. Dat zal  een paar centen gaan kosten. Ik krijg weer akelige visioenen dat ik met een duur Hugo Boss pak onder een ijskoude douche sta en briefjes van duizend aan het verscheuren ben. Jaja ... watersport, "koop een boot en werk je dood" of "tijdens het schutten in de sluis gaat het altijd harder regenen". "Een mijl met een schuit kost meer dan een avondje uit". Er zijn er nog veel meer:  http://home.wanadoo.nl/zizo-zeilen/spreekwoorden.html

Met Han hebben wij aan het eind van de middag op een terrasje, en in het zonnetje, nog een paar bieren gedronken ...... en dat doet minder pijn.

 

Marbella, april 2008,

Onze buurtjes, Rafael en Gun hebben een prachtig onderhouden Princess 37 in de haven van Marbella liggen. Rafel nodigde mij uit om het ding naar Fuengirola te varen om samen het onderwaterschip een beurt te geven. 's Morgens op tijd weg en de volgende dag in de namiddag weer terug. Een totaal andere ervaring om op een flying bridge te zitten met het lawaai van twee ronkende 180 pk motoren ergens 3 meter lager in het schip. Met een vaartje van 13 mijl per uur waren wij in 2 uur in Fuengirola. De schuit op de wal laten hijsen, af laten spuiten en hup aan het werk om de boel verder schoon te maken waarna mensen van de werf de antifouling er op zouden smeren.

Enfin, wij zijn wij een uurtje aan het werk komt de werfbaas naar ons toe en zegt: "De schipper mag wel aan de boot werken maar u niet".Ik zeg in mijn beste Engels en een beetje Spaans: "Die schipper is wel 63 jaar oud, dat lijkt mij nogal veel werk voor hem alleen". U ziet hem al hangen ..... het ging erom dat derden dus niet aan schepen op de werf mochten werken. Dat zou niet goed zijn voor de werkgelegenheid, broodroof dus. In principe heb ik wel begrip voor die opstelling. Ik zou wel door mogen gaan als de schipper of mijn persoontje voor elk uur dat ik zou werken 7 euro aan de werfbaas zou betalen. Daar stond ik wat minder sympathiek tegenover. Ik zeg tegen de werfbaas: "Het moet niet gekker worden, ik werken en euro's betalen en jij in de schaduw op een stoel lekker zwart verdienen". Wij zijn er dus maar mee opgehouden en hebben een tent opgezocht waar men vissen kon eten en uitstekende witte wijn verkocht. De dag vloog om.

De volgende dag hebben wij de schuit weer opgehaald en zijn weer teruggevaren naar Marbella. Een leuke ervaring.

Vroeger heb ik ook plastic boten gevaren. Ieder jaar was het weer een crime de romp schoon te maken met Commandant en allerlei middeltjes die werden aangeraden maar niet werkten. Hier in Spanje heeft men het uitgevonden. Men gooit een paar flessen onverdunde zoutzuur in een emmer, pakt een bezem en smeert het goedje pardoes op de romp. Na twee minuutjes spuit men het zoutzuur van het ingesopte gedeelte van de romp af met water. Het resultaat .... HAGELWIT !!!

In een half uur tijd maak je een 40 voet schip helemaal schoon. Schroefassen, schroeven alles doet men met zoutzuur. Mogelijk wordt dit in Holland ook gedaan maar ik heb het nog nooit gezien. Voorwaarde lijkt mij wel dat je dit niet op een 1 componentenlak doet.                        

 

 

Marbella, 27 april 2008,

De laatste week van april logeerden Rienus (zoon) en Frans (schoonzoon) bij ons. Ter ere van Frans zijn verjaardag zijn wij naar de Arena in Marbella geweest en gezien hoe Toreadors daar vakkundig stieren om zeep helpen. Nu is het wel zo dat voor het smakelijke stukje biefstuk, gehaktballen en broodbeleg onvermijdelijk runderen geslacht moeten worden maar als zo'n beest vlak voor je ogen wordt doodgemaakt is dat toch wel een beetje schokkend. De stier heeft tijdens een gevecht gelukkig de kans om het de Toreador behoorlijk lastig te maken. Dat bleek ook toen een vrouwelijke Toreador(Toreadora?) van een jaar of 25 fijntjes op de hoorns genomen werd, daarna in het zand belandde en fors werd overlopen door vriend stier. Mejuffrouw Toreadora ervoer dat als zeer pijnlijk maar kwam er goed vanaf. Zoals was te verwachten legde de stier uiteindelijk het loodje door middel van een zwaard dat via zijn schouderbladen in zijn hart werd gestoken. De Spanjaarden vinden dat prachtig, beginnen met witte zakdoeken te zwaaien waarna er vervolgens een of twee oren van het dode beest worden afgesneden die de Toreador in het publiek gooit. Lekker op de boterham denk ik.

Na vier dode stieren was de voorstelling afgelopen. Moedig zijn die Toreadors wel, ik ging voor geen goud lopen sodemieteren met zo'n overspannen beest. Mijn sympathie ligt in ieder geval bij de stieren. Dat zo'n beest helemaal over de rooie wordt geholpen ter meerdere eer en glorie van de macho stierenvechter en het kijkgenot van het publiek is toch niet helemaal fris. Het schijnt dat er binnen afzienbare tijd een einde komt aan dit stukje Spaanse cultuur. Ik zal het niet echt missen. In ieder geval was het aardig om eens te zien wat Spanjaarden zoal in hun vrije tijd doen.

 

 

Marbella, mei 2008,

Het nare geluid bij de schroefas is spontaan verdwenen. Wij hebben deze maand enkele trips gemaakt en er lijkt geen vuiltje aan de lucht te zijn. Alleen de bekende bijgeluidjes manifesteren zich. Van binnen uit zit er geen enkele speling op de schroefas. Ik denk dat ik het voorlopig maar zo laat. 

Het gele woestijnstof dringt overal in door en is de pest voor de zeilen. De zeilen van de Tampat hebben een vreemd geel patein zoals antiquairs dat noemen.

Het is rond deze tijd heel erg rustig langs de kust. De havens liggen boordevol prijzige jachten maar je ziet er, ook tijdens de weekenden, maar heel af en toe een op zee. Bijna onbegrijpelijk, de zee is hier prachtig en het weer is meestal OK in het voorjaar, niet echt warm maar met een graadje of 23 en een windje van 10 a 15 knopen is het hier voor een Hollandse zeiler bijna het paradijs.

Wij vissen nogal eens met een sleeplijntje achter de boot. Helaas is er rond deze tijd niets te vangen. Na uren vissen vangen wij zelfs geen makreel. Dolfijnen laten zich ook niet zien. Het schijnt dat de vissers in deze tijd van het jaar niet diep mogen vissen. Mogelijk is de reden van dat visverbod dat de vis daar nu paait.

 

Marbella, 12 mei 2008, (Pinksteren)

Het weer zit de afgelopen dagen niet mee. maar ja ... de oude regel "In Holland mooi, hier slecht weer" klopt over het algemeen wel. De temperatuur is 's morgens rond de 16 graden, later op de dag een graadje of 23. Bewolkt, veel wind uit het westen en af en toe een spat regen. In Nederland is het met de Pinksterdagen tussen de 25 en 30 graden. Jaloers?? .......nee hoor, er komen nog dagen genoeg die zo warm zijn dat je ervoor in dekking moet gaan.

Vandaag zijn wij naar de haven van Marbella geweest. Eerst een café Cortado in de Jachtclub daarna samen met Carlos, Rafael en Gun (Rafael heeft de foto gemaakt). Na afloop nog even bij hen aan boord geweest want Rafael wilde graag de nieuwe kurkvloer in zijn boot laten zien. Weken lang heeft hij zitten prutsen om het voor elkaar te krijgen. Maar "Pietje Precies" zoals hij is ziet het er fantastisch uit. Ook in het kajuittafeltje heeft hij met eindeloos geduld een Kompasroos in mozaïek gelegd. Oordeel zelf maar ........

Na de gebruikelijk Aaaaah's en Oohh's zijn wij met z'n viertjes in een Italiaans restaurant (San Remo) langs de boulevard gaan lunchen. Dat betekent hier volop knagen dus na een starter, een bord Spaghetti Carbonara en een paar glazen Rioja was ik in ieder geval rijp voor een langdurige siësta. Even voor 20:00 uur werd ik wakker en moest nog haast maken om "Wegmisbruikers" en "Peter R. de Vries" op (sat)TV te kunnen zien. Die programma's zijn onmisbaar om hier een beetje te kunnen integreren :-)

 

La Duquesa, 14 mei 2008,

Dan is er nog Ken ..... KKKKen eigenlijk. Ken is een Engelse vogel die op zondag 2 december vorig jaar met zijn zeilboot bij ons aan bakboord afmeerde. Een boel kabaal, lijnen over en weer en daar lag KKen. De volgende dag was zijn crew verdwenen en zat Kken in zijn eentje aan boord. Sinds die tijd hebben wij KKKen hooguit vier keer gezien. Maanden heeft hij daar onderdeks geleefd als een holbewoner. Een paar keer hebben wij een gesprek met hem aangeknoopt, een heel aardige vent die KKen maar de zeldzame keren dat wij hem zagen had hij altijd haast. Haast om weg te gaan en daarna haast om weer onderdeks te duiken. Wij noemen hem KKKKen omdat hij een beetje stotterde. Heel erg onvolwassen van ons natuurlijk maar vaak lach je het hardst om je eigen grappen en flauwigheden. Maandenlang hebben wij zitten fantaseren wat KKen daar nu eigenlijk in die kajuit uitvrat. Een boek schrijven? Was hij een universitaire studie aan het afronden of misschien bezig aan een fantastische wereldschokkende uitvinding? Ik heb zelfs een keer geopperd dat hij misschien zijn schoonmoeder geboeid in het vooronder had liggen in verband met een erfeniskwestie of zo. Soms zagen wij KKen zo lang niet dat ik af en toe de verleiding niet kon weerstaan een beetje over zijn reling te gaan hangen om voorzichtig rond de kajuitingang te snuffelen of ik niets verdachts rook. Het was vaak zo stil dat ik echt vermoedde dat hij misschien het leven had gelaten. Je hoort tegenwoordig wel vreemdere dingen. Maar na verloop van tijd dook KKen dan toch weer op.

Een keer stond er een kerel tegen zijn boot te kloppen. "Ken ... are you there??" Niets bewoog op KKen's schuit. Dus vraagt de vent aan ons: " Is Ken there?" Waarop Norma antwoordde: "No ... but Barbie is."

Onderhoud aan zijn boot deed hij niet. Na enige maanden werden er gemene roestplekken op zijn boot zichtbaar maar KKen negeerde dat volkomen en bleef onderdeks. Ergens in februari meldde hij ons dat hij begin maart zou vertrekken naar Gibraltar maar zijn boot bleef liggen. Wie schetst onze verbazing ..... op 3 mei was KKen ineens vertrokken. Wij blijven achter met de vraag .... wie was KKen nu eigenlijk?

 

 

La Duquesa, 3 mei 2008,

Wham .... weer eens een zeil gescheurd. Het achterlijk van de 3 jaar oude fok naar de knoppen. Een zeilmaker zoeken dus.

 

 

 

 

 

Marbella, 14 juni 2008,

Rafael en Gun nodigden ons uit voor een dagje vissen op zee. Vandaag dus met een auto vol met hengels, een tonnetje met een kilo of 15 stinkende sardinas en calamares (inktvis), koude cervesa, broodjes, kleurige hoeden en bloedheet weer (32 graden) naar de haven.

Na een mijltje of zeven de zee opgevaren het anker eruit en het aas aan de hengels gepeuterd. Rafael is geen gevoelsmatige maar een technische visser. Alle materiaal is tot in details in orde en zijn vangmethoden absoluut met feiten onderbouwd. Hij hanteert ingewikkelde tabellen met informatie over waar de vis aanwezig is en hoe laat de beesten gaan eten. e.e.a. zal wel met getijden te maken hebben. Ook heeft hij een kaartsysteem waarop foto's van markante punten langs de kust. Dit werkt als volgt: Als de rechterzijde van Hotel "Don Pepe" precies gelijk is met de linkerzijde van het hotel welke er iets boven is gebouwd zit je precies op goede positielijn. Je blijft dan doorvaren tot het water 70 meter diep is, dan zit je op de goede spot. Daar wemelt het van de vis, volgens de tabellen ....... Het aardige is dat op de kaartjes ook nauwkeurig de coördinaten van de stek staan vermeld. Nu ben ik niet zo vreselijk technisch maar weet er zoveel van dat je met een GPS blind tot op de meter nauwkeurig naar de bewuste plek toe kan varen. Bang om de Spaanse magie te verbreken heb ik daar natuurlijk mijn mond over gehouden. Anyhow, na veel getuur naar de in nevelen gehulde kust en wijzen waar die hotels zouden moeten staan lagen wij conform de oude navigatiemethoden der Spaanse vissers op stek.      

Men kijkt hier niet op een hengeltje dus hebben wij er maar direct een stuk of drie opgetuigd. Rafael monteerde aan stuurboord nog een fraaie elektrische visversnipperaar (ja die bestaan ook al) waarin kilo's sardinas in stukjes kunnen worden gehakt teneinde een mooi voerplekje te leggen. Aanvankelijk haalden wij een stuk of 12 visjes omhoog van een centimeter of twintig. Daarna niets meer. Urenlang hebben wij 70 meter lange lijnen afgewikkeld en weer opgehaald .... niets. Wij hebben ook niet echt efficiënt gevist. Er waren inmiddels zeker een stuk of 35 sardinas in de visversnipperaar verdwenen, dus 3 aasvissen op 1 gevangen nog kleinere vis ook. Maar je moet niet zeuren over een magere buit, het gaat om de sport.

De vissen namen de zaak waarschijnlijkwat minder sportief op. Als je zo diep vist (70 meter) en je haalt zo'n beestje in no time boven water krijgt vismans problemen met het drukverschil. De vis kan in zo'n korte tijd de druk in zijn zwemblaas niet compenseren en knalt zowat uit elkaar als hij boven komt. Soms puilt die blaas helemaal uit zijn bek, doch eenmaal in de emmer beland hersteld het beest zich gelukkig toch weer. Aan het eind van de middag kwamen wij unaniem tot de conclusie dat de meeste vissen ons aas niet lekker vonden of dat mogelijk de tabellen niet klopten en zijn weer richting haven gevaren.

 

Na een half uurtje varen werd de boot enigszins traag. Steeds een beetje gas erbij maar met de snelheid wilde het niet. Net of wij erg zwaar waren. "Aan de hoeveelheid gevangen vis kan het niet liggen" merkte ik voorzichtig op. Enfin, in de haven aangekomen trokken wij een luik open en wie schetste onze verbazing .... de machinekamer stond halfvol met water. Er bleek een slang van een (hogedruk)waterpomp losgeraakt te zijn. Voor Rafael vond ik dat erg sneu. Zijn machinekamer is zo intens schoon dat een chirurg er zonder enig risico van infectie er vlot een blindedarmoperatie uit kan voeren. Na veel pompen was het zoute water weer terug waar het hoort en hebben wij de afspraak gemaakt de volgende dag de zaak grondig schoon gaan maken. "Samen uit samen thuis" om het zo maar te zeggen.

 

Estepona, 16 juni 2008,

Vanmorgen waren wij even bij Robert (Holland Yachting) in Estepona. Bij vertrek kreeg Norma pijnen op de plek waar haar galblaas ooit heeft gezeten dus stelde ik voor even op een terrasje te landen teneinde een broodje te eten.

Wij gaan zwijgend aan een tafeltje zitten en ik begin eenvoudige Spaanse zinnetjes te bedenken hoe accentloos koffie en broodjes te bestellen. Komt er een zeer Spaans uitziende mevrouw aanlopen die zegt: "Goedemorgen, wat kan ik voor u betekenen". Ik was perplex. Nu al bijna een jaar probeer ik mij te onderscheiden van de vakantievierende Nederlandse toerist door mij onopvallend doch smaakvol te kleden, onverschillig te kijken en een matte getaande bruine huidskleur te tonen. Terwijl ik geschrokken mijn gezicht betast zeg ik: "Staat er ergens op mijn smoel geschreven dat ik een Nederlander ben?" "Nee  hoor," zegt ze. "Dat dacht ik zomaar". .......

Enigszins geschokt vraag ik dus maar naar de kaart en ja hoor, zij brengt een Nederlandse menukaart waarop bamischijven, frikadellen, kroketten tot aan ballen gehakt worden aangeprezen. Ik zeg tegen Norma: "Wel heb je nu ooit, dit kan toch helemaal niet?" Toen pas zag ik op de pui van de tent het reclamebord inclusief de onvermijdelijke molenwieken en klompen. "Heen en terug" had men de tent, met een knipoog naar de Nederlandse toerist, genoemd. Hoe dan ook wij bestellen koffie, een broodje kaas en voor mij een broodje haring met ui, als je toch bij een Hollandse tent zit eet je ook Hollandse spullen nietwaar? Zegt de mevrouw: "Het is geen verse nieuwe haring hoor, wel van dit jaar maar uit de diepvries.". Ik antwoord: "Zie ik eruit als iemand die geen haringen van dit jaar uit de diepvries eet? Kom op met die haring."        

Goed ...... wat hebben wij nu geleerd? Eet in Spanje nooit haringen uit de diepvries bij een Hollandse snackbar. Doet u het wel, bent u een illusie armer. De haring had na een verre reis zijn laatste rustplaats tussen het Spaanse broodje gevonden maar hij had zijn ziel, smaak en malsheid helaas in het land van herkomst gelaten. Ik heb dan ook aan de aardige Hollandse mevrouw het advies gegeven de tekst op de menukaart te veranderen in: Broodje uitgedroogde haring met ui.

De moraal van dit verhaal:  Denk niet dat u als geboren Hollander ooit maar in de verste verte op de bewoners van u favoriete land gaat lijken, ook niet onder een idiote bontmuts, met een Franse alpinopet op uw schedel of een PLO-shawl om uw nek. U bent en blijft, van verre en zelfs bij duisternis herkenbaar als .... een Hollandse polderbewoner!!       

 

Ergens tussen Gibraltar en Estepona, 22 juni 2008

Enige dagen geleden tijdens een mooi tochtje met de boot zag Norma een vis. Op zich is dat geen bijzonderheid want er zit hier ondanks jarenlange overbevissing nog steeds vis. De vis die Norma zag was beslist afwijkend te noemen. Wij zagen aan de oppervlakte een kop maar de rest van de vis was er zo op het oog niet. Het was ook geen schuwe vis want het beest, of kop zoals u wilt, bleef fijn waar hij was toen wij op een meter afstand stopten.

Dood was de vissenkop niet. De kop bewoog en keek ons aan. Wij begrepen er niets van. Na enig heen en weer staren verloor de vissenkop zijn belangstelling en zwom, ons in hoogverbaasde toestand achterlatend, met ietwat vreemde bewegingen de diepte in. What the hell was dat? Wij deden allerlei veronderstellingen maar de kop bleef een raadsel. Later, thuisgekomen bracht Internet uitkomst, het was een Maanvis of Klompvis ook wel Mola Mola genoemd. Weliswaar een klein exemplaar want de beesten blijken 4 meter groot te kunnen worden en wegen dan 2 ton. (zie:  http://nl.wikipedia.org/wiki/Klompvis )

Bijgekomen van de verbazing zag Norma een paar honderd meter verderop een strooien hoed drijven. Ook niet iets wat je dagelijks op zee aantreft. Nu schuilt er in Norma iets jutterigs. Op het strand wil zij altijd stenen en schelpen oprapen en meenemen. "Vaar er even naar toe" zegt Norma. "Dan pikken wij die hoed ff op, misschien hebben wij er nog iets aan". Aangekomen bij de strooien hoed bleek het toch wat anders te zijn .... een Zeeschildpad. Volgens ingewijden hier een redelijk zeldzame verschijning. Men verteld dat zeeschildpadden onder andere kwallen eten. Helaas zien zij niet het verschil tussen kwallen en drijvende plastic zakken, eten per abuis de zakken op en gaan dood. Een reden temeer om geen rotzooi overboord te gooien.

Op weg naar de haven zagen wij en passant nog een haai van een metertje of twee voorbij sukkelen. Al met al een een mooie dag met veel kijkplezier. 's Avonds onder een prachtige volle maan van het warme weer genoten. Voor de liefhebber ... op de foto ietsje links van de mast, boven de eerste zaling, is een heldere ster te zien. Het is echter geen ster maar de verre planeet Jupiter.

 

 

La Duquesa, 11 juli 2008,

Het management van Puerto Deportivo La Duquesa heeft ons uitgenodigd voor een Argentijnse barbeque. Voor halfwas-Spanjaarden zoals wij uiteraard een uitgelezen gelegenheid om de banden met de streek te verstevigen. Natuurlijk zijn er langs de Costa del Sol ook allerlei Nederlandse clubs, o.a. The Dutch Business Club, maar die willen wij zoveel mogelijk vermijden. Wij hebben er al bijna een leven lang met Nederlanders opzitten en denken nu wel te weten wie dat zijn en waar het over zou gaan. Bovendien, wij zitten helemaal niet in business en ik zou niet weten over welke moderne belangrijke zaken ik het zou moeten hebben met de clubleden. Beleggingsadviezen? Een nieuwe P.C. Hoofttractor zoals een Humvee? Interessante fiscale sluipwegen via maatschappijen op Caribische eilanden? Nee, dat gaat niets worden en zonder dit soort clubs direct te willen stigmatiseren vinden Norma en ik het oudejongenskrentenbrood- en Botoxgehalte waarschijnlijk ook een beetje aan de hoge kant. Jammer dat wij met deze keuze mogelijk een glorierijk optreden van Hans Kazan missen maar laat ik niet afdwalen, terug naar de Argentijnse barbecue.

Rond 20:30 uur aangekomen bij het havengebouw zagen wij reeds een vijftigtal druk pratende mensen verwachtingsvol in groepjes samen drommen, het meest Spanjaarden. Van de Engelse ligplaatshouders, die met hun jachten toch redelijk aanwezig zijn in de haven, waren er slecht een handvol te bekennen. "Houd het Spaanse woordenboek maar paraat", zeg ik tegen Norma. "Dit wordt een zwaar tentamen". Enfin, wat rondslenteren met de gebruikelijke hola's en buenos tardes en ingespannen speuren naar het distributiepunt van de welkomstdrankjes. Nada ... geen drankjes.

Inmiddels hadden zich enkele mensen in een rijtje opgesteld. ook waren er camera's van een TV station te zien. Er ging iets offiicieels gebeuren. Het bleek dat de havenmanager een toespraak ging houden, geflankeerd door de onvermijdelijke bestuursleden. Wel bijzonder dat de goede man dit zonder geluidsinstallatie deed. Spanjaarden praten veel en hard, na ongeveer 10 minuten was de man uitgesproken en ik ben er van overtuigd dat de spreker de enige is geweest die de toespraak heeft gehoord. Maar toen kwam het klapstuk. Er verscheen een blauwe vlag. Ik zeg tegen Norma: "Verrek, dat is een milieuvlag". "Ga mij niet vertellen dat die in de vlaggenmast gaat".

Voor de leken .... recreatiecentra zoals campings en jachthavens kunnen in aanmerking komen voor de blauwe milieuvlag. Voorwaarden zijn onder andere schoon en veilig water, een mooie natuur en een gezond milieu. Milieu is big business, op Internet is er genoeg over te vinden. Nu wil het geval dat ik enkele weken geleden mijn blik eens langs de waterlijn van de Tampat liet gaan en tot mijn verbazing zag dat de witte waterlijnverf op sommige plaatsen totaal afgebladderd was. Dat is bijzonder want waterlijnverf is een ijzersterke Polyethuraanlak. Na enig onderzoek bleek dat de Tampat maar op enige meters afstand ligt van de waterafvoer van de jachtwerf. Op die werf gebruikt men naar hartelust, en dat is af en toe heel goed te ruiken, alle chemische reinigings- en oplosmiddelen die er mondiaal maar verkrijgbaar zijn en men spuit na gebruik deze rotzooi eenvoudig van de werf af via de afvoer ........ ploep de haven in. Schoon en veilig water .........!!!

Maar wie ben ik om als weinig gemotiveerde milieuactivist een belangrijke ceremonie in Spanje te verstoren? De vlag ging mooi en regelmatig de mast in, hij hangt er nog en zal er ook wel blijven hangen.

Na de ceremonie werden er links en recht nog wat bestuursleden geïnterviewd door radio en TV jongens.  Norma en ik begonnen een enigszins droge strot en stalpoten te krijgen en keken elkaar eens aan. Ik zeg: "200 meter verderop zit een Thai- restaurant waar je voor een prik op een comfortabel terras heerlijke sateh kunt eten zij hebben er ook koud bier". Een van de voordelen van een goed huwelijk is dat er voor een aantal zaken weinig of geen woorden nodig zijn. Wij verwijderden ons vrijwel direct redelijk onopvallend van het terreintje en streken bij de Thai neer en zeg tegen Norma: "Ik ben gek op Spaanse ceremonies en Argentijnse barbecues, maar het moet allemaal niet te lang gaan duren".

 

La Duquesa, 20 december 2008

Tijdens de afgelopen maanden heb ik weinig tijd (en zin) gehad om de site bij te houden. Het waren wat rommelige maanden, niet in de laatste plaats omdat een zus van Norma ernstig ziek is geworden. Er zijn in die maanden in Spanje ook geen opzienbare dingen gebeurd. Vanaf juli stonden wij een beetje op de automatische piloot vanwege de behoorlijke warmte, met name juli, augustus en oktober waren dermate heet dat mijn hersens vloeibaar dreigden te worden.

In de maand december is Peter (ja die .... Captain USA) een weekje bij ons geweest. Heel fijn om onze oude zeilmaat weer een tijdje bij ons te hebben gehad. Wij hebben een paar tripjes gemaakt, onder andere naar Gibraltar om de op 10 oktober tijdens een storm op de rotsen gelopen bulkcarrier Fedra te bekijken. Zie: http://www.youtube.com/watch?v=cJMFDdqIDkE

Op 18 december zijn wij naar La Duquesa gereden om nog eens naar de Fedra te gaan kijken, maar nu over zee met de Tampat. Lekker onder zeil, Peter weer met een grijns achter het roer ...... dat deed geen pijn. Er stond een NW aflandige wind ca. force 4, en een kalme zee. Wat wil je nog meer zo kort voor de kerst met een knoopje of 6 op de klok?

Voor de liefhebbers links een korte video die u er van moet overtuigen dat ik niets heb overdreven. Peter lacht even niet, Norma zit (nog) naast de mast en over stuurboord is Gibraltar te zien. Ik sta met een vriendelijke lach achter de camera om al dat moois vast te leggen. Maar dat lachen zou mij snel vergaan!!    

Grofweg 12 mijl ten oosten van Gibraltar hoorden, en voelden, wij een geweldige klap. Mijn eerste reactie was: "Oh jee, een boomstam of een drijvende container". Goed rond gekeken maar helemaal niets te zien. Wij zaten elkaar ietwat dwaas aan te kijken en probeerden te verzinnen wat dat nu wel geweest kon zijn. Een kleine walvis misschien? Na enkele minuten weer zo'n dreun en een akelig gekraak. Zie ik opeens dat de verstaging helemaal slap hangt .... gedonder met de mast dus. Terwijl ik de boot op de wind hield hebben Norma en Peter de zeilen gestreken waarna wij tegen een vrolijk zwaaiende mast aan zaten te kijken die naar mijn waarneming ieder moment overboord kon gaan. Een blik in de kajuit maakte de zaak wel duidelijk. De onderkant van de mast was versplinterd en was naar stuurboord uit de mastvoet gekomen en ca 15 cm naar beneden gevallen.

Op dergelijke momenten wordt je erg snel. Als een haas heb ik geprobeerd met alles wat maar op een lijn leek de mast enigszins te zekeren. Het voorstag stond nog aardig strak, het achterstag hing er minder florisant bij. Gelukkig heeft de Tampat bakstagen waarmee een voorwaartse beweging van de mast in ieder geval voorkomen kon worden. De mast zijdelings supporten was wat moeilijker maar door wat te knopen met de vallen bleef de zaak aardig hangen. Na al dat enerverende gespring op het dek zijn wij op de motor voorzichtig naar de kust gekrabbeld en langs het strand naar La Duquesa gevaren. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als de zee niet zo rustig was geweest. Waarschijnlijk was de boel overboord gegaan inclusief het kajuitdak. Zo'n mast weegt toch wel een kilo of 600 mag ik aannemen?         

In de haven aangekomen heb ik getracht een afspraak met de werf te maken om de mast eraf te halen. Helaas was de werf rond de kerst gesloten, men zou ons pas na 3 dagen kunnen helpen. Tja, da's nu weer Spanje ... nobody gives a shit, er is altijd wel weer een juffrouw die als beschermheilige geëerd moet worden en een Spanjaard blijft daar echt voor thuis. Dat je voor het jaarlijkse bedrag van het liggeld ook permanent in het Amstel hotel te Amsterdam kunt wonen, daar trekt men zich hier niets van aan. Dus wij naar de plaatselijke Chinois waar 3 crispy eenden uit Peking volkomen kansloos de strijd verloren en op onze borden terecht kwamen. >>>>

 

 

 

>>>>

Het weekend na het mastincident kwam Han Schreuders, altijd weer bereidt om te helpen, aan boord. Wij helpen Han ook graag dus na hem verzekerd te hebben dat er aan boord weinig meer te doen was dan koffie te drinken gingen wij weer van boord. Ik zet de hoofdschakelaar uit en klim uit de kajuit, zie ik Han op de  boeg staan met mijn gereedschapstas, gevuld met ongeveer 15 kilo ijzer, kennelijk met het voornemen de wal op te stappen.

Nu ligt de Tampat achter aan een mooring en de ruimte tussen wal en schip is net teveel om zorgeloos af te stappen. Alvorens op de kade te springen dien je een aantal meetkundige berekeningen te maken om veilig te landen. Ik zag aan de bewegingen van Han dat hij wel wilde springen maar nog niet had gerekend. Jammer voor Han is hij nooit aan dat springen toegekomen. Op het moment dat ik riep: "Han voorzichtig", zie ik hem wankelend en uit het zicht verdwijnen. De kade bleef leeg. Een typisch geval van MOB (man overboord) dus.

Ik ren naar voren, zie Norma op de wal staan en onder de boeg".... helemaal niets. Ik vraag aan Norma: "Waar istie?" Norma zegt: 'Hij komt niet meer boven geloof ik." Norma en ik staan net in de duikhouding om een demonstratie van reddend zwemmen te gaan geven, komt Han blazend en proestend boven water. Feitelijk haat ik dat sensatie-gedoe in onze cultuur de laatste tijd maar ...... oooh had ik maar een fototoestel in mijn handen gehad. Met een geschrokken wit smoel was Han even helemaal de weg kwijt. Als een haas heb ik een lijn gepakt, een paalsteekje gelegd en aan Han gegeven. Met behulp van een paar voorbijgangers hebben wij Han uit de plomp gehesen.

Ik zeg ...... "wat was jij daar beneden nu aan het doen?" Antwoord hij: "Ik had die tas nog vast, daarom kwam ik niet boven." Mag ik even vertellen dat Han 70 is en op die leeftijd nog steeds bereidt de verdrinkingsdood de riskeren om een gereedschapstas droog aan de wal te brengen? Waar vind je deze mensen nog? In Nederland krijgen lieden koninklijke onderscheidingen voor heel wat minder heldhaftige prestaties ...... maar goed. Han is na zijn zwempartijtje direct zompend naar zijn appartement gelopen alwaar hij door een zeer verbaasde Fransje (zijn vriendin) liefdevol is opgevangen. Haar commentaar is te lezen op http://www.hanschreuders.com/?p=1109   De gereedschapstas heb ik met een dregje weer opgevist. Op de bijgaande foto stapt Han, kort na het voorval en met een enigszins pijnlijke knie weer opgedroogd rond. Zijn Spaanse mobile rust in vrede op de bodem van de haven.

 

 

La Duquesa, 22 december 2008

De maandag na het voorval is de mast van de Tampat afgehaald. De Spaanse werfbaas was niet geheel zeker van zijn zaak en vertelde mij doodleuk dat ik de strop zelf maar om de mast moest doen, hij wist niet precies hoe dat moest. Heel handig van die meneer ....... valt de zaak aan bonken dan kan hij zijn handen in onschuld wassen. Nu was dit niet de eerste keer dat de mast er af ging dus weet ik wel ongeveer waar ik op moet letten, ik vond het prima zo. De mast ging er vlot af en ligt nu op de werf. Ik mag wel zeggen dat ik deze maanden wel iets te doen heb.       

Komen wij Jaap Pellikaan tegen. Jaap en zijn vrouw hangen hier kennelijk deze maanden ook rond om de koude winter en elfstedentocht-hysterie in Holland te ontlopen. Jaap, zijn hele leven in het timmerwerk gezeten, kijkt eens naar de kapotte mast en lanceert binnen 5 minuten een plan om het ding te repareren. Wie zei dat er in deze tijd geen aardige- en initiatiefrijke mensen meer bestaan? Nu hoorde ik van Roberto dat er in Sabanillas een Argentijn woont die gespecialiseerd is in het maken en repareren van houten masten. Helaas is de Argentijn deze weken nog op vakantie in  .... juist Argentinië. Het aanbod van Jaap om de zaak te fixen blijft in afwachting van de Argentijn wel zeer aantrekkelijk. Even afwachten want het zou een boel werk voor Jaap betekenen terwijl de Argentijn misschien de spullen zo bij de hand heeft.

 

 

 

La Duquesa, 2 januari  2009

Fabian Lomez. de reeds besproken Argentijn, heeft de klus aangenomen. Zijn charmante vrouw heeft zo goed en zo kwaad het maar kon als tolk gefungeerd. Je weet het natuurlijk nooit, maar de eerste indruk van iemand is meestal de goede en ik denk dat Fabian weet waarover hij praat. Fabian heeft een werkplaats op ca 2 kilometer van de haven. A.s maandag komt hij de mast ophalen. Ik ben wel heel erg nieuwsgierig hoe hij dat gaat doen want de toegangswegen naar de haven zijn nogal eng. Hij beweert dat hij ooit een mast van 23 meter lang heeft opgehaald uit La Duquesa dus zal 18 meter ook wel lukken. Wij mogen het beslag van de mast halen. Dat spul neem ik mee naar huis om het eens mooi op te knappen.

Inmiddels is er een interessante discussie ontstaan over uit welk hout de mast nu wel is gemaakt. Ik weet niet beter of het is Oregon Pine. Fabian Lomez beweert dat het Sitka Spruce is. Han Schreuders is na een diepgaand onderzoek tot de conclusie gekomen dat het toch Oregon Pine is. Han is niet de eerste de beste als het op het herkennen van een houtsoort gaat, jarenlang heeft hij in de speeltuintoestellen-business gezeten dus hij weet waarover hij praat. Zoals het zo vaak gaat met dit soort dingen blijft er dus twijfel over.

Het is algemeen bekend dat er in Nederland aan watersport een fors prijskaartje hangt. Spanje spant hier echter de kroon. Onderdelen en accessoires zijn hier over het algemeen goedkoper maar op het punt van dienstverlening is men hier van God los. De mast van de Tampat heeft een maandje op de werf gelegen, dat kon even niet anders. Het ding lag ergens aan de zijkant helemaal niet in de weg. Op het havenkantoor was men zo vriendelijk om daar € 17,50 per dag voor te vragen. Dat is € 530 per maand. Ik heb op het havenkantoor toch even aangegeven dat ik geen plannen had om de Bentley van de havenbaas dit jaar weer eens van nieuwe gouden bumpers te voorzien. Maar dat is allemaal verloren energie.

Door het geklooi met de mast ben ik wel een echte havenschipper geworden. Een zeilboot zonder mast is een doelloos gedoe, zoiets als een vaas zonder bloemen. Voordeel is wel dat je nu over het dek kunt lopen zonder het risico een hernia op te lopen of je botten te breken bij het ontwijken van stagen en lijnen. Sommige mensen zeggen: "Je hebt nu een motorboot" ...... maar daar wil ik niet over praten, het moet wel leuk blijven.

 

 

La Duquesa, 26 april 2009

Het heeft even geduurd maar de mast is klaar. Mijn bewering dat  Fabian Lomez naar mijn gevoel wel kon timmeren klopte dus wel. Het onderste deel, c.a. 1.50 meter, van de mast is nu massief. Ik heb ook een nieuwe RVS mastvoet laten lassen. De mast komt nu in een 20 cm hoge RVS doos te staan. De materiaaldikte daarvan is 6mm. Er is nu een eenvoudige stelmogelijkheid naar voren en achteren. Zware houten blokken, met bouten in de kielbalk, zekeren de boel als alles goed staat. Bij de oorspronkelijke bevestiging was het altijd een GVD-klus om een lange bout door de mast te schuiven die nooit paste in een ruimte waar je niet met jezelf en met gereedschap kon manoeuvreren.

Terwijl het reparatiewerk aan de gang was heb ik het verniswerk van de Tampat serieus aangepakt. Ook het teak dek heb ik geschuurd. Het ziet er weer mooi uit. Tussendoor de mast in de gebruikelijke lagen lak gezet. Fabian Lomez heeft mij alle gelegenheid gegeven om zijn werkplaats te kunnen gebruiken. Ik loop zelfs met een sleutel van zijn timmertent op zak. Dat vertrouwen geeft weer een beetje watersportgevoel.  Na maanden gehannes en met een beetje geluk varen wij in mei weer. Komen wij ook weer van het gevoel af het bezit van een zeilboot als een vaste baan te ervaren.

 

 

La Duquesa, 12 mei 2009

Op maandagochtend 11 mei stond er dus eindelijk een vrachtwagentje met een mast bij de haven. Voor dinsdag 12 mei heb ik een afspraak met de yard gemaakt om het ding weer op de boot te plaatsen. Dus een dagje de tijd om de verstaging, verlichting en alle overige hardware weer te bevestigen.

Op zich is dat op een mooie zonnige dag een leuk werkje. Jammer genoeg voelde een werfmedewerker zich geroepen een motorboot af te spuiten en zoals te doen gebruikelijk de schroeven en schroefassen kwistig met zoutzuur te bewerken. Het resultaat was dat de voetjes van Norma en mij, en de verstaging die op de grond lag, een fijn zoutzuurbadje kregen. Daar werkt geen pedicure tegenop.

Laat in de middag de mast op laten hijsen en op de boot gezet.  Gelukkig was de lengte goed. Toen de zaak destijds afbrak had ik geen duidelijke referentie meer hoe lang het afgebroken stuk eigenlijk was. De maten die ik Fabian Lomez opgaf waren min of meer natte vingerwerk. Maar vooruit ... iedereen weer blij en de foto's spreken voor zich denk ik. Wel nog even onder dank vermelden dat Roberto Stoepker zijn werk in de steek heeft gelaten om te assisteren. Ook Fabian was van de partij om zijn fraaie werkje in de boot te zien zakken.