Klik op het plaatje voor de huidige positie van de Tampat Senang   Klik hier voor het gastenboek.   Zomaar  verhalen van de schipper	Ach ja natuurlijk .... het is vakantie. Vooral in de weekenden lopen langs de kade in La Duquesa Spaanse gezinnetjes te wandelen. Even naar de pier lopen en naar de zee kijken. Spanjaarden mogen dan de naam hebben temperamentvolle Europeanen te zijn, in hun vrije tijd is daar weinig van te merken. Het treft mij altijd hoe rustig en ontspannen zij met hun kinderen langs de haven kuieren. De kindertjes lopen braaf naast hun ouders, geven hun ogen goed de kost en stellen af en toe intelligente vragen aan hun ouders. Papa of mama nemen er de tijd voor deze vragen te beantwoorden en wijzen gehurkt naast hun kind naar de boten en leggen uit wat het kind zo graag wil weten. Spanjaarden kleden zich over het algemeen goed. Niet van die kerkpakken maar sportief en beschaafd. Bij vrouwen zie je nog regelmatig roesjes in de jurken verwerkt waar bijvoorbeeld de Nederlandse vrouwen in de jaren 60 al afscheid van heeft genomen. Dat is best jammer want het ziet er toch altijd weer sjiek en elegant uit. In tegenstelling tot (te) veel Nederlandse vrouwen willen de Spaanse vrouwen graag gebruik maken van hun geheime wapens en zijn zij niet zo bang voor een fraaie outfits die de nekken van omkijkende mannen doen kraken. Maar laat ik niet afdwalen ........                 Een gezinnetje bleef voor onze boot staan. Al dat fraaie hout wekte zichtbaar bewondering. Houten klassieke jachten zie je zeer zelden in de Spaanse wateren. Een jochie van een jaar of negen stond met open mond te kijken naar als dat fraais. Ik loop naar voren geef het joch een vette knipoog en en zeg tegen de vader: "Als hij even aan boord wil kijken mag dat gerust hoor." Het jochie kroop verlegen achter de rokken van zijn moeder. Van mijn aanbod werd toch dankbaar gebruik van gemaakt en het ventje klauterde enthousiast en met grote ogen van verbazing rond. Na deze korte excursie en een "muchas gracias señor" liep het gezinnetje nog eens vriendelijk achterom kijkend en even zwaaiend verder. Enige tijd later zie ik op de kade weer een gezelschap aan komen lopen. Zij wekten mijn belangstelling omdat zij op een afstand van 100 meter al duidelijk hoorbaar waren. Enkele kinderen zag ik snel zigzaggend over de kade rennen. Ik keek nog eens goed en dacht bij mijzelf: "Dat zijn Nederlanders". Nu hoef je beslist niet bij een helderziende in de leer te zijn geweest om Nederlanders tussen een aantal wandelende mensen te ontdekken. Zo'n groepje Hollanders straalt een bepaalde energie uit die moeilijk is te definiëren. De conversatie gaat op dezelfde toon als de denderreclames op TV. U weet wel wat ik bedoel .... een boel lawaai en de intonatie is van dien aard dat het bij elke zin lijkt alsof er iemand de hoofdprijs heeft gewonnen of er een profvoetballer een doelpunt heeft gemaakt tijdens de wereldkampioenschappen. Alleen Nederlanders en vooral Nederlandse kinderen kunnen dit goed. Een soort niet aflatende sensatie met onvoorspelbare effecten.  Toen het gezelschap wat dichterbij was gekomen viel het kleine beetje twijfel wat ik nog had weg. De uitmonstering van het gezelschap liet niets meer te raden over. De "Polder Casual Look" veroorzaakt een soort schrikreactie bij mensen zoals ik. De papa's onder glimmende kale hoofden gekleed in niet passende schreeuwende Bermuda shorts met een oranje hemd er overheen. Ik bedoel zo'n model hemd die je 40 jaar geleden onder je kleding droeg als het wat kouder werd. De vorderingen op de sportschool van de papa's worden door het dragen van dergelijke kleding redelijk succesvol geëtaleerd. Wel vind ik het altijd wat jammer dat men teveel met de armen traint en de benen op het tweede plan komen. Al die ferme biceps boven een paar van die magere kromme beentjes ... het ziet er eigenlijk niet uit. De mama's uiteraard in de gebruikelijke verblindende witte outfit, de wapperende flarden bijengehouden door goudkleurige ceintuurs en behangen met allerlei bling-bling uit de opruimingsbakken van de Hema en C&A.   Zoals ik al zei, om de stoet cirkelden een aantal kinderen. Hollandse kinderen ontdekken in tegenstelling tot Spaanse kinderen niet met de ogen maar met hun lichaam en ledematen. Waar een Spaans kind stil blijft staan en het te ontdekken object met de ogen monstert, rent een Nederlands kind eerst dwars door het object heen, keert zich daarna pijlsnel om en begint er met agressieve, destructieve en tomeloze waanzin tegenaan te stompen en te trappen. Twee van die kleine schichtige vogelverschrikkers hadden zojuist het hek van de werf verkend middels een gezamenlijke ramactie en stuiterden om hun as draaiend, onder het uitstoten van krijsende uitroepen als "I kill you" en "fuck you", naar het stukje walkant waar onze boot ligt. Nu steekt de voorpiek van onze boot ietsje over de kade heen, erg handig met opstappen. Zonder zich ook maar een moment te bedenken begonnen de twee porties ongeregeld zijdelingse karatetrappen te geven tegen de voorpiek. Nu ben ik doorgaans een rustig mens maar mijn reactie was: "Zijn ze nu G ... gloeiend helemaal belazerd" en ik loop naar voren. Ik zeg: "Als jullie niet binnen een halve seconde opsodemieteren verzuip ik jullie beiden ter plekke". Bij een van de twee schoot een eenzame verdwaalde hersencel ergens onder zijn schedeldak toevallig op de goede plaats, staakte het trappen en keek mij ietwat dwaas maar wel op zijn hoede aan. De andere ging vrolijk door met zijn karate-oefeningen. Ik maak net aanstalten om het prille leven van het ongehoorzame ettertje te gaan nemen toen een of andere Toos zich uit het gezelschap los maakte. Zij loopt naar de twee ventjes toe en zegt tegen degene die zich nog buiten zinnen aan het trappen was: "Kevin, die boot is van die meneer". Het pokkenjoch ging gewoon door maar de Toos kende vermoedelijk dit gedrag en sleurde Kevin van de voorpiek weg. Ik zeg tegen de Toos: "Zal ik even een bijl en een breekijzer gaan halen om het u zoontjes wat gemakkelijker te maken? Zoals het nu gaat duurt het even voor de boot zinkt." Waarop de Toos reageert: "Ja, ze zijn een beetje uitgelaten, het is vakantie." ................. Wat kun je op zo moment zeggen? Je kunt zeggen: "Mevrouw, het is heel erg jammer dat de paar bladzijden die u in uw leven hebt gelezen niet over opvoeding van kinderen gingen" of "Was het een serieuze wens van u om volkomen van de pot gerukte Hooligans te fokken in plaats van fatsoenlijke kinderen?" Echter, bij ingeving en om het risico van escalatie te vermijden zei ik: "Ach ja natuurlijk .... het is vakantie. Hoe kan ik zo dom zijn dat te vergeten".  Goh .... ben jij ook een Nederlander?" zegt de inmiddels gearriveerde papa. Het was mij direct duidelijk dat hij vroeger op school net een spijbeldag had opgenomen toen de betekenis van het woord tutoyeren werd uitgelegd. Enigszins pissig zeg ik: "Welja, maar heeft u enig idee waarom uw kinderen het evenement vakantie vertalen in het gewelddadig naar de bliksem helpen van enkele lagen kostbare vernis? U zoontjes gaan wel wat ver, vind u niet? Ik stamp de fietsen van uw zoontjes toch ook niet aan barrels als zij toevallig op mijn route komen?" Daar had hij niet van thuis. "Horen jullie dat?" Zei hij tegen de twee. "Dat mag niet van die meneer." Feitelijk was deze uitspraak van hem een gigantische miskleun. Papa had het moment kunnen gebruiken om eindelijk een punt te scoren in het voor hem zo vage gebied van opvoedkunde maar helaas, hij liet een kans liggen. Hij zei eigenlijk: "Van deze meneer mag het niet maar bij de volgende boot mag het wel dus trap straks maar verder." Het NL-gebeuren vervolgde de route en liet mij achter met enerzijds een gevoel van opluchting omdat zij uit mijn gezichtsveld verdwenen maar anderzijds met een gevoel van teleurstelling omdat er geen plekje op deze wereld meer is zonder Nederlandse kinderen tegen te komen die hun gebrekkige opvoeding demonstreren. Ik weet, het klinkt allemaal nogal zwaar op de hand en als u het er niet mee eens bent heeft u de mogelijkheid om mijn woorden te weerleggen op deze site.        Hoe dan ook, ik geeft er voorlopig de voorkeur aan naar Spaanse gezinnetjes te kijken. Het geeft een blij gevoel en doet denken aan de dagen van weleer toen Nederlandse gezinnen nog niet gehersenspoeld waren door stompzinnige TV reclames en Amerikaanse actiefilms, walgelijke mode-uitingen uitsluitend door imbeciele halve garen werden getoond , de "alles moet kunnen cultuur" een volslagen onbekend fenomeen was en het beoefenen van Oosterse vecht- en verdedigingstechnieken een exclusieve eigenaardigheid was van Anton Geesink.